همیشه دوست دارم ای دوست داشتنی ترین من

خاموش می شوم و مكث می كنم

 تو آه می كشی من گريه می كنم

 ديوانه می شوم  روی دفترم 

 يك قلب می كشی يك راه مي كشی

 من روی راه تو صد اشك می چكم

 تو قهر مي كنی يك ماه می كشی

 من روی ماه را نقش " تو" مي كشم 

 تو ناز ميكنی . . .  آرام می شوم 

 تو با مداد سبز آغاز می كنی يك راه مي كشی 

 يك دشت مي كشی يك عالمه فلوت پر آهنگ مي كشی 

 من سنگ مي كشم با جوهر سياه تصويری از خودم دلتنگ می كشم ...

 بي رنگ می شوم ، چون سنگ می شوم آزرده می شوم

 از دوری تو باز  افسرده می شوم 

يادمان باشد از امروز جفايي نکنيم 

گر که در خويش شکستيم صدايي نکنيم 
 

خود بتازيم به هر درد که از دوست رسد
 بهر بهبود ولي فکر دوايي نکنيم 
 

جاي پرداخت به خود بر دگران انديشيم
 شکوه از غير خطاست خطايي نکنيم 

 ياور خويش بدانيم خداياران را
 جز به ياران خدا دوست وفايي نکنيم
 

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند
 طلب عشق زهر بي سرو پايي نکنيم

 گر که دلتنگ از اين فصل غريبانه شديم
 تا بهاران نرسيده است هوايي نکنيم
 

گله هرگز نبود شيوه ي دلسوختگان
 با غم خويش بسازيم و شفايي نکنيم 
 

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم
 وقت پرپر شدنش ساز و نوايي نکنيم
 

پر پروانه شکستن هنر انسان نيست
 گر شکستيم زغفلت من و مايي نکنيم 
 

و به هنگام نيايش سر سجاده ي عشق
 جز براي دل محبوب دعايي نکنيم

 مهرباني صفت بازار عشاق خداست
 يادمان باشد از اين کار ابايي نکنيم

اين مثنوي حديث پريشاني من است

بشنو که سوزنامه ويراني من است

امشب نه اينکه شام غريبان گرفته ام

بلکه به يمن آمدنت جان گرفته ام

گفتي غزل بگو -غزلم-شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

گفتم مرو که تيره شود زندگانيم

با رفتنت به خاک سيه ميکشانيم

گفتي زمين مجال رسيدن نميدهد

بر چشم باز فرصت ديدن نميدهد

وقتي نقاب محور يکرنگ بودن است

معيار مهرورزي مان سنگ بودن است

گفتي که به احترام دل باران باش

باران شدم و به روي گل باريدم

گفتي که ببوس روي نيلوفر را

از عشق تو گونه هاي او بوسيدم

گفتي که براي باغ دل پيچک باش

بر ياسمن نگاه تو پيچيدم

گفتي که براي لحظه اي دريا شو

دريا شدم و ترا به ساحل ديدم

گفتي که براي لحظه اي مجنون باش

مجنون شدم و ز دوريت ناليدم

گفتي که شکوفه کن به فصل پائيز

گل دادم و با ترنمت روئيدم

گفتي که بيا و از وفايت بگذر

از لهجه بي وفائيت رنجيدم

گفتم که بهانه ات برايم کافيست

معناي لطيف عشق را فهميدم

بوسه برعکست زنم ترسم که قابش بشـــــکند

قاب عکس توست اما شيشه ي عمـر من است

بوسه برمويت زنم ترسم که تار بشـــــــــــکند

تارموي توست اما ريشه عمــــــــــر من است

آرزويم اينست!!!

نتراود اشک در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد

 نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

 و به اندازه هر روز تو عاشق باشي

عاشق آنکه تو را مي خواهد

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد

و تو را دوست بدارد به همان

و حدس مي زنم شبي مرا جواب مي کني

و قصر کوچک دل مرا خراب مي کني

سر قرار عاشقي هميشه دير کرده اي

ولي براي رفتنت عجب شتاب مي کني

چه ساده در ازاي يک نگاه پاک و ماندني

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب مي کني

و کاش گفته بودي از همان نگاه اولت

که بعد من دوباره دوست انتخاب مي کني

من روزي که تو را نداشته باشم خون گريه خواهم کرد . من در نگاه به آخرين

قدمهاي تو خواهم مرد. من به خاطر تو خواهم مرد . و آن روز خواهي ديد که

ستاره اي که مي گفت فداي فرشته ميشود دروغ نگفته بود.

بي تو يک روز در اين فاصله ها خواهم مرد

مثل يک بيت ته قافيه ها خواهم مرد

تو که رفتي همه ثانيه ها سايه شدند

سايه در سايه آن ثانيه ها خواهم مرد

شعله هاي تو ز بي رنگي دريا گفتند

موج در موج در اين خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوري چشمان بهار

بي تو يک روز در اين فاصله ها خواهم مرد

ديگر براي آينه حاشا قبول نيست

اين را دل تو گفت تمنا قول نيست

عشق مرا هميشه به بازي گرفته اي

قانون مهر پيش شماها قبول نيست ؟

وقتي که عشق توي دلت رنگ باخت سوخت

جر مي زدي نه خير!نه آقا !قبول نيست

هر شب صداي قافيه را کوک ميکنم

شاعر شدن بزاي تو اما قبول نيست

آن یار که زنگ غزل بيست ميگرفت

توي کلاس عشق تو حالا قبول نيست

قدري کنار ساحل چشمان من بمان

دريا شوم براي تو حتي قبول نيست؟!

حتي با نوراني ترين ستارگان آسمان نخواهم گفت

بگذار فقط ميان من و تو باشد

راز آن شب باراني

تو تنها ... من تنها ...

چشمان تو به راه

چشمان من خيره به دورترين نگاه تو

در جستجوي راز سر به مهر تو

رازي كه در عميق ترين نگاهت پنهانش كرده بودي

و من در آن ژرفا تنها دست و پا مي زدم

تو امواجش را همچنان خروشان تر مي نمودي

و من در تقلا به اميد رسيدن به ساحلي بودم ...

ولي تو اينگونه نباش

دستانت را به سوي من قايقي كن و بيا ...

بيا ... بيا تا با هم برويم

با هم برويم به آخرين نقطه نگاه من و تو

آنجا كه آن دو به هم مي رسند ...

اما تو نگران نباش...

من همچنان سر قول خود هستم

رازي را كه در سينه دارم

حتي به كوچكترين خاكستر غلتان در باد هم نخواهم گفت

بدون هیچ هراسی .

از چشمها و گوش های نا محرم ..!

بگذار تا مرا دیوانه بخوانند ...

بگذار بگویند عشقم به تو حماقتی بیش نیست !

آنان از چشمان تو چه می دانند نازنینم ؟

آمده ام تا فریاد کنم ...

فرار از عشقت بی فایده بود !!

هنوز  دوستت دارم ...!!

کاش می شد بمیرم

کاش عاشق نمی شدم

اما دل ساده و دخترانه ی من تپید

و عشق را در چشمان او باور کرد

باور کردم  قلب معصوم و زنانه  من در پناه  مردیست  که می تونه سر پناهم باشه

جدایی مجهول نامفهوم عشق

راز عشق در استواری است . در فصول مختلف زندگی ، عشق تان را مانند کوه بلندی استوار ، مانند خاک حاصلخیزی پر ثمر و مانند آفتاب چنان در مرکزیت نگه دارید ، که همه ستارگان گسترده زمان و فضا به دور آن گردش کنند .

صبـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــور بــــــــــــاش .

بگو ای عشق ، بگو که عاشق منی ، بگو که در این دنیای بزرگ تنها مرا داری و مرا میپرستی ، بگو تا احساس کنم بیش از عشق بر من عاشقی عزیزم ، بگو تا احساس آرامش کنم که در این دنیای بزرگ کسی هست که دیوانه و دلسوخته من است عزیزم ، بگو که تا پایان راه عاشقی با من می مانی ، بگو که دلم آرام شود و به خواب عاشقانه روم!

به خوابی روم که تنها در آن خواب تو را ببینم و تنها تو را احساس کنم ، به خوابی روم که به جز تو کسی را احساس نکنم و  رنگی از این دنیای بی محبت را نبینم.بگو ای عشق که مرا دوست میداری ، اگر بارها به من گفته ای باز تکرار کن این کلمه را ! بگو دوستت دارم و بگو عاشق تو هستم عزیزم ! به من غرور بده ، به من اراده و قدرت عاشق شدن را بده ! عزیزم مرا حس کن بیشتر از همه لحظه ها ،  این دل شکسته مرا باور داشته باش ، و این عشق مرا از تمام وجودت بپذیر عزیزم.این چشمهای خیس مرا با چشمهای خیست نگاه کن و به من بگو که به سوی من می آیی به منی که زخم خورده  از کلام عشق هستم ، معنای واقعی عاشق شدن را بیاموز و به منی که خسته و خورد از زندگی ام آرامش هدیه کن!آرامش من تویی ، آرامش آن صدای مهربان تو هست و آرامش آن چهره ماه تو هست عزیزم ! اگرچه میدانم تو مرا خیلی دوست میداری و اگر چه میدانم تو دیوانه این قلب پر از درد منی ولی باز میگویم که ای عشق من تکرار کن که مرا دوست میداری عزیزم تکرار کن عزیزم… با احساسی پاک ، از ته قلبت و با تمام وجودت بگو که عاشق منی!من آرزوی این دوست داشتن و ابراز محبتی مانند تو را داشتم من آرزوی عشق پاکی مانند تو را داشتم.اینک به منی که همان آرزوی عشق تو را داشتم بگو که دوستم میداری و بگو تاپایان راه با من میمانی تا به آرزویم برسم عزیزم ! بارها از سرزمین عشاق با دلی شکسته و چشمانی خیس سفر کردم اینک میخواهمبا تو باز به سوی آن سرزمین باز گردم و دیگر نیز سفر نکنم!عزیزم بگو که مرا دوست میداری ، بگو تا غرور عشقت در دلم بنشیند ، بگو تا آنهایی که عاشق قلب من هستند بدانند که من یاری دارم ، من یاوری دارم و من مجنون ، لیلایی دارم!

عزیزم بگو مرا دوست میداری ، بگو که عاشق منی و بگو دیوانه این قلب پر از درد منی عزیزم بگو …

منتظرم. منتظر آن صدای مهربانت هستم !

بگو درد دلت را به من، که آسمان بی ستاره مرا دلتنگ کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که شبهای بی مهتاب مرا غمگین کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که غروب آتشین مرا دلگیر کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که آواز قناری مرا عاشق کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که چهره خورشید مرا وابسته کرده است.

بگو درد دلت را به من، که شراب عشق مرا مست کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که لیلی عاشق مرا مجنون کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که خدایم مرا شرمنده کرده است.

بگو درد دلت را به من، که دلم مرا گوشه گیر کرده است.

بگو درد دلت را به من ، که دنیای عاشقی مرا سر به زیر کرده است.

بگو هر چه دل تنگت خواست بگو! بگو از زندگی ،

 از دنیا ، از چشمان پر از مهرت بگو!

بگو که بغض گلویم چشمان خسته ام را بارانی کرده است.

بدون تو هرگز!

این کلام حرف آخر من است : بدون تو هرگز!

این عشق تو سرپناه آخر من است و این دوست داشتنت ، تنها امید بودن من است...

بدون تو حرفی برای گفتن نیست ، به جز یک کلام : آن هم کلام آخر : خدانگهدار زندگی!

بدون تو جایی برای ماندن نیست و هیچ راهی برای زنده بودن نیست...

چشم به راه تو میباشم در این جاده زندگی ، با پاهای خسته و دلی پر از امید!

وقتی غروب می شود و تو نمی آیی دلم پر از خون می شود و چشمهایم پر از اشک...

باز به انتظار طلوع و آمدنت مینشینم ،دلم میخواهد آن لحظه همچو خورشید در آسمان قلبم طلوع کنی.

ای وای از فردا... از آن روزی که آسمان ابری و دلگرفته باشد آن زمان خورشیدی در آسمان نیست،

و باز باید به انتظارت نشست و گریست با همان دل پر خون ، با آن پاهای خسته و قلبی شکسته...

این کلام حرف آخر من است : بدون تو هرگز!

این عشق تو سر پناه آخر من است و این غروب آغاز دلتنگی های من است...

بدون تو جایی نیست برای ماندن ، بدون تو باید سفر به آن سوی دنیا کرد....

آری این کلام حرف آخر من است : بدون تو هرگز!

مثل غروب ، بک غروب دلگیر یک غروب نفسگیر دلم گرفته است...

دلم از همه چیز و از همه کس گرفته است.....

مثل دیوانه ها ، مثل یک دیوانه تنها و  بی کس درد دل های دلم را با دلم در میان میگذارم...

دلی که خود پر از درد است ، دلی که درون آن پوچ و خالی هست می شنود دردهایش را!

درد هایش را می شنود تا شاید دوایی را برای آن بیابد...

دلم گرفته است مثل لحظه پر پر شدن شاخه ای از یک گل سرخ...

مثل لحظه رفتن مهتاب در پشت ابرهای سیاه دلم گرفته است ...

احساس تنهایی در من بیشتر شده است و تنهایی جای خالی دلم را با حضورش پر کرده است...

دستانم را با دستان سردش گرفته است ، و مرا در آغوش بی مهر خود برده است...

لحظه ای که دلتنگ می شوم دلم میگیرد و آن لحظه که دلم میگیرد احساس تنهایی میکنم...

کاش دلتنگ نمی شدم و ای کاش درد تنهایی مرا خرد نمی کرد...

چه لحظه های غریبی است.... نفسگیر ، بی عاطفه و سرد...

چشمانی خسته ، دلی شکسته ، ای وای باز این دل به غم نشسته...

آن زمان بود که دوای درد خود را یافتم....

دوای تمام غم ها ، غصه ها ، و تنهایی ام!

یک قطره اشک ، دو قطره اشک ، سه قطره اشک ، گونه ای خیس ، و صدای نفسگیر گریه هایم.

در پایان آرام آرام و خالی خالی شدم از غم ها و غصه ها !

آری آرام شدم.... خالی شدم.... و بغض دیرنه ام شکسته شد....

کاش از همان اول می دانستم دوای درد من درون چشمهایم هست.....

دلم گرفت ای همنفس تنم شکست تو این قفس
توی این غبار تو این سکوت
چی بیصدا نفس نفس
از این نامهربونیها دارم از غصه می میرم
رفیق روز تنهایی یه روز دستاتو می گیرم
تو این شب گریه می تونی پناه هق هقم باشم
تو ای همزاد همخونه چی میشه عاشقم باشی
دوباره من دوباره تو دوباره عشق دوباره ما
دو همنفس دو همزبون دو همسفر دو همصدا
تو ای پایین تنهایی پناه آخر من باش
تو این شب مرگی پاییز بهار باور من باش
بذار با مشرق چشمات شبم روشنترین باشه
میخوام آینه خونه با چشمات همنشین باشه
دلم گرفت ای همنفس تنم شکست تو این قفس...

چيزي نگو
قسم نخور
تمام حرفات يه دروغه
كسي نگفت خودم ديدم
خونه ي قلب تو شلوغه
چيزي نگو
لياقتت عشق مقدسم نبود
حس ميكنم نبودي و
بودنتم يه قصه بود
تو ديگه مردي و اين حرف آخره
بذار عشق تو از خاطرم بره
فكر مي كردم قلبت مال منه
اما انگار صد شاخه مي پره
اسمت و پاك كردم از تو دفترام
بيخودي قسم نخور ديگه سخت برام
تو رو باور داشتم و مي خواستمت
چرا آتيش كشيدي همه ي باورام
كسي نگفت بهم من خودم ديدم
اما راستش و بخواي يه چيزي نفهميدم
چرا وقتي تو رو از عشق خالي ديدم
به جاي گريه به حالت مي خنديدم
ميدونم واسه اينه كه ديگه بي ارزشي
واسه دل همه عروسك نمايشي
تو كه ميگذري ساده از اين همه عشق
لياقت نداري ديگه با من باشي

در عرض یک دقیقه میشه با یک نفر آشنا شد.

در عرض یک ساعت میشه یک نفر رو دوست داشت.

در عرض یک روز میشه عاشق شد ٬ ولی یک عمر طول می کشه تا کسی رو فراموش کرد...

اما فراموشش کن.

آه چه سوزناک است٬اما...

اما با یاد گذشته مرهمی می سازم و بر زخم خود می مالم.

هيچ وقت گريه نکن چون هيچ کس لياقت اشکاي تو رو نداره اون کسي که لياقتش رو داره طاقت ديدن

اشکاي تورو نداره

چقدر سخته وقتی پشتش بهته دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه

 دوستش داری.

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغچه دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی

گل من٬گل من٬باغچه نو مبارک

خواستم اشک برای از دست دادنش بریزم ٬ دیدم تمام اشکم رو برای بدست آوردنش ریختم.

کاشکی هرگز ندیده بودمش...