همه میگن تو منو دوست نداری

همشون پشت سر تو بد میگن

نمیدونن تو از آسمون میایی

خودشون اهل یه دنیای دیگن

همه میگن اسمشه تو با منی

توی قلب تو یه کم جا ندارم

روی اسم تو باید خط بکشم

برم و چشماتو تنها بزارم

نمیدونن تو بهونه منی

نمیدونن تو بهونه منی

نمیدونن تو از آسمون میایی

نمیدونن که تو دل نمیشکنی

نمیدونن تو مهربون منی ...

دل میگیرد و میمیرد

و هیچ کسی سراغی از آن نمیگیرد

ادعای خدا پرستیمان دنیا را سیاه کرده

ولی یاد نداریم چرا خلق شدیم

غرورمان را بیش از ایمان باور داریم

حتی بیش از عشق

خاموش می شوم و مكث می كنم

 تو آه می كشی من گريه می كنم

 ديوانه می شوم  روی دفترم 

 يك قلب می كشی يك راه مي كشی

 من روی راه تو صد اشك می چكم

 تو قهر مي كنی يك ماه می كشی

 من روی ماه را نقش " تو" مي كشم 

 تو ناز ميكنی . . .  آرام می شوم 

 تو با مداد سبز آغاز می كنی يك راه مي كشی 

 يك دشت مي كشی يك عالمه فلوت پر آهنگ مي كشی 

 من سنگ مي كشم با جوهر سياه تصويری از خودم دلتنگ می كشم ...

 بي رنگ می شوم ، چون سنگ می شوم آزرده می شوم

 از دوری تو باز  افسرده می شوم

عشق آمد و خيمه زد به صحرای دلم

زنجير وفا فکنده در پای دلم

عشق اگر به فرياد دل ما نرسد

ای وای دلم    وای دلم    وای دلم

من مث اون موجم که ميخواد

خودشو رها کنه ز دريا

منتها ميره و زودی برميگرده تو آغوش دريا

نميتونم رها بشم

نميتونم بگم برو

حتی نميتونم تظاهر بکنم

که نه ديگه نميخوامت گم شو از دلم برو

ميخوام بازم عاشق باشم

ميخوام بازم بسوزم و

تا آخر عمر هم که شده

از عشق تو غرق مشکل باشم

مدتهاست که گم شده ام

و يا شايد هم که گم کرده ام

آری ميدانم ...

در تو گم شده ام

و تو را نيز گم کرده ام !

حال بدون خود و بدون تو چه کنم ؟

من همون تنهاترينم که دلم رو به عشق تو سپردم

تو همون اميد بودنی که به اميد تو هنوز نمردم

من همون خيلی ديوونم که هميشه عاشقت ميمونم

تو همون معشوق نابی که روز و شب اسمتو ميخونم

من همون خسته ترينم که ديگه طاقت دوريتو ندارم

تو همونی که آرزومه دست تو دست گرم تو بذارم

من همون دريای دردم که ميخوام دورت بگردم

تو همونی که اگه بخندی منم با خنده هات ميخندم

من همون عاشق ترينم که اگه بخوای واست ميميرم

تو همون فرشته نجاتی که يه روز ميای و نميذاری من بميرم

من همون بدون ماهم که حتی ستاره هم ندارم

تو همون ماه و ستارم که با تو ديگه هيچی کم ندارم

آره زندگيم همينه !

ديگه چاره ای ندارم !

صبح تا شب اين شده کارم

يا تو باشی و بخندم

يا نباشی و ببارم

کرکره های پنجره را میکشم

تا انبوه مردمان ر ا نبینم

دلم میگیرد از هجوم بی درنگشان

 و از خنده های بی دغ دغه شان

آرام رفتنشان بوی فریب می دهد

و تندی شتابشان دسیسه ای را رقم میزند

آنگاه که درسکوتند ، فکرشان به شیطان می ماند

و  آن زمان که لب به سخن می گشایند 

 یکدیگر را به ورطه نابودی می برند

دستشان را برای دوستی مفشار 

که اینان در تالاب هزاررنگ دنیا غوطه ورند

اگر توانند تو را رام آرزوهاشان خواهند کرد

و گرنه غرق در مرداب رویاشان خواهی شد

كسي مانند من تنها نماند

به راه زندگانی وا نماند

خدا را در قفای كاروان ها

غريبی در بيابان جا نماند

بهر چه بود

به تو فکر مي کنم

 عاشقان در اين دنيا کاري نمي کنند

 مگر اينکه ميان صخره ها بنشيند

 و به پژواک صداي عاشقانه خود گوش دهند

 صدايي که مي گويد : آيا تو هم به من فکر مي کني 

 همان قدر که من به تو فکر مي کنم

نقش کردم رخ زیبای تو بر خانه دل

خانه ویران شد و آن نقش به دیوار بماند

ميگه:فرشته ها هم روی زمين وجود دارند!ولی چون بال ندارند بهشون ميگن دوست

دوست دارم

سینه مالامال درد است ای دریغا مرحمی

               ----------------

               ----------------

برو ای دوست

برو ای دختر پالان محبت بردوش

دیده بر دیده ی من مفکن و نازم مفروش

کم بگو جاه تو کو مال تو کو برده ی زر

کهنه رقاصه ی وحشی صفت زنگی خر

گر طلا نیست مرا،تخم طلا،مردم من

زاده ی رنجم و پرورده ی دامان شرف

آتش سینه ی صدها تن دلسردم من

----------------

هي نشين غصه نخور رفته كه رفته

اگه دوستت داشت نميرفت اون كه رفته

هي نشين چشم به راه رفته كه رفته

اگه عاشق بود نميرفت اون كه رفته

بي خيالش مگه چند سال تو جووني

بي خيالش مگه چند سال تو ميميوني

بي خيالش اينا رسم روزگاره

همشون كار خداست حكمتي داره

ياد حرفاي قشنگش ميدونم مثل يه داغه

اون دلت خيلي گرفته شده قلبت پاره پاره

اون كه رفته ديگه رفته ديگه اون دوسِت نداره

ديگه دست بردار عزيزم برو سوي عشق تازه

هيچ كسي نميدونه توي دلت چي ميگذره

حرفات اندازه كوهه پر غروري خيلي ساده

اون كه رفته ديگه رفته ديگه برگشتن نداره

اگه دوسِت داشت نميرفت حتي واسه يه لحظه

نگاه اولت عاشقم كرد

نگاه دومت عاشقترم كرد

نگاه آخرت خاكسترم كرد

! مستم از نگاهت

بعضي عشق و دوست داشتن را افساري به گردن طرف مقابل مي بينند

 و اين بدترين نوع دوست داشتن است،

 شناعتي واضح كه تقدس عشق را آلوده مي كند و به ذلالت مي كشاند.

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري

 نمي توني صاحبش بشي 

گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذ ري تا بتوني صاحبش بشي

غم:

 

هر که ما را ياد کرد ايزد مراورا يار باد

هر که ما را خوارکرد از عمر برخوردار باد

هر که اندر راه ما خاری فکند از دشمنی

هر گلی کز باغ وصلش بشکفد بی خار باد

امشب از اون شب های دراز بود

نمی دونم اما شاید شما ها هم تجربه کرده باشید

خیلی سخت بدونی اون کسی که دوستش داری به تو نزدیک اما تو نمی تونی ببینیش

شاید مستحق این رنج باشم اما واقعا درد من درد عجیبی است فراق ابدی باید کرد و.....

به قول حافظ :

دل از من برد روی از من نهان کرد   خدایا با که این بازی توان کرد

اما فقط این می دونم که  معشوق ر من تمام زندگی من است

سلام
ای رهگذر
با نگاه بی انتهایت
به عمق تک تک حروف و
واژه هایم بنگر و
آرام آرام
مرا همراه با این صفحه ورق بزن...
و بعد به رسم روزگار مراو
عمق نو شته هایم را
به دست فراموشی بسپار...

دلم برات تنگ شده